Necdet Rehavet etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Necdet Rehavet etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

18 Ekim 2008 Cumartesi

Vapurda- NECDET REHAVET

çok yorucu olmasa da kafa karıştırıcı bir gün.
akşam oldu, şehrime dönmem lazım.
saat 17:00, onbeş dakika sonra bir vapur var kadıköy’e.

şu uzaklardan dalgaları yararak salına salına gelen vapur olsa gerek bizi karşıya geçirecek olan.

bulduğum ilk koltuğa yığılıyorum.
karşımdaki genç bayan nefes almaksızın kitap okuyor, yanımdaki yakışıklı delikanlı kah denizi kah kızı kesiyor. bense üçünü.

fazla uzun sürmüyor bu durum.
zira kafam allak bullak, ağrıyor üstelik sağdan sağdan.
şöyle iyice geriye yaslanıp aşağıya kaykılıyorum, gözlerimi kapıyorum sonra.
radyomda fransızca bir şarkı, aralardan sıyrılıp gelen hoş bir esinti tatlı talı okşuyorlaryüzümü, tüm benliğimi.
işte mutluluk.
bir tutam huzur, bir parça coşku.
hepsi bu.
Continue Reading...

28 Eylül 2008 Pazar

Alışamadım- NECDET REHAVET


tramway, hafif metro ( öyle yazıyor girişinde) varılan istasyonu anons eden yumuşak sesli ablanın yerine , bugün bizi dövecek gibi bakırköy, bahçelievler diyen bet sesli abi'ye alışamadım.

önceleri istanbul'da sadece sabah-akşam işe gidiş geliş saatlerinde olan trafik ve halk yoğunluğunu artık günün her saatinde görmeye alışamadım.

şekersiz kahve ve çaya da alışamadım.

seba'sız beşiktaş'a hiç alışamadım.

sonra, yeteleye alışamadım. hala milyonlar, milyarlar saçıyorum ağzımdan.

hani bazı zamanlar vardır, içinden hiçbir şey yapmak gelmez insanın. işte bu duyguya da alışamadım.

almost human'ın yeni şablonuna alışamadım.

şifre gir diye uzatılan cihaza kalemimi uzatıyorum her seferinde. dolayısıylen çiiip ennn pine de alışamadım.

naber dedikten sonra cevabını beklemeden geçip giden insanlara bir de.

ve tabi ki senin yokluğuna!

FOTOĞRAF: Ara Güler
Continue Reading...

21 Eylül 2008 Pazar

Hız- NECDET REHAVET

"büyük kent insanının sık kullandığı uyuşturucularından biri de HIZ." der engin geçtan hayat isimli kitabında.


ki benim için iki ile çarpılmalıdır kanımca bu birim. nasıl ne zaman ne şekilde peydah oldu bilmiyorum ama kendimi bildim bileli yetişecek bir yerim olmasa da yapacağım işler, gideceğim yerler sanki üzerimde bir yükmüşcesine bir an önce onlardan kurtulmak istercesine neredeyse koşar adım hallederim dışardaki işlerimi.




bu bir hastalık mıdır bilmiyorum. fazla hatta çok fazla dakiğimdir aynı zamanda. randevularıma hep zamanından önce giderim. güzergahım üzerindeki tüm toplu taşım araçlarının saatlerini bilirim bu da bana zaman kazandırır vs. ama sadece o kadar. vakit nakittir sözü hoş bir sada imiş sadece baki kalan bu kubbede. tersi olsaydı zati "bil geyts"den zengindim şu an şu kubbede.




belki sırf bu hız nedeniyle çoğu zaman ineceğim zemin kat yerine bulunduğum katın numarasına basıyorum asansörde ama ilginçtir bugüne değin aracın geldiği istikamete alınmak üzere dolmuş parası uzatmadım ya da ters istikamete giden araca binmedim. lakin yine de ayda ortalama bir şemsiye kaybetmişliğimi (unutmuşluğumu) de itiraf etmeliyim bu hız yüzünden.




yine de bazen iyice yorulduğumda ya da geçtan'ın bu sözü aklıma geldiğinde bir yolunu bulup şehrin olağan akışının dışına atabildiğimde kendimi, yavaşlar dünya yıkılsa umursamaz bir halde etrafı, insanları, araçları, dükkanları seyrederek adeta yaşamı sindirerek yürürüm.




iyi geliyor.


tabi yürürseniz
Continue Reading...

14 Eylül 2008 Pazar

Otuzbeş- NECDET REHAVET

carrefour’dayım.
soyunma kabininde “sivitşört” deniyorum.
saydım tam beş tane ayna var içerde.
her açıdan üzerinde görebiliyorsun giysiyi. yandan önden arkadan ve de profilden bakarken kendime

- fakat o da ne?

yukarılarda bir yerde başka bir şey dikkatimi çekti. saçlar iyice seyrelmiş, kenarlara birkaç da kır düşmüş. tuhaf oldum yahu. hayır kel kalma korkusu değil. hem zaten bi on sene daha idare eder beni bu ince telli saçlar(!)

insanlar doğar, büyür nihayet ölürler ya. peki bu arada ne yaparlar? önemli olan buydu. tam bir ay sonra otuzdörde veda edip otuzbeşe merhaba diyecekken otuzdört senelik yaşam diliminde yaptıklarım saçlarımı dökmeye ve ağartmaya değmiş miydi acaba?

aynadaki bana bakıyordum ve geçmişim geçiyordu gözüm önünden sanki bir film şeridi gibi. kaç dakika öyle kaldım farkında değilim. girişteki elbise alarmı çalmasa kimbilir daha kaç dakika kalacaktım orada. kısa ama uzun yolculuktu geçmişe yapılan! geri getiremeyeceğim geçmişime.

sonra tam ayrılmak üzere iken denediğim tişörtün üzerindeki tarih dikkatimi çekti. reyonda bakarken farketmemişim. 1971 yazıyordu. doğum tarihim. az önce aynadaki yüzleşmenin de verdiği etkiyle olsa gerek cahit sıtkı geldi hemen aklıma.sonra şiiri.

yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
dante gibi ortasındayız ömrün.
delikanlı çağımızdaki cevher,
yalvarmak, yakarmak nafile bugün...

dediği şiiri hani.
ama üstadın çok iyimser tahmin yapıp kırkaltı yaşında hayata gözlerini kapadığı geldi daha sonra hatırıma. hemen peşinden de trt’nin muhteşem dizilerinden yeditepe istanbul’daki yusuf karakterinin dillendirdiği o unutulmaz replik :

“adım yusuf, otuzbeş yaşındayım. daha hiç birşey yaşamadım ki ortasında olayım hayatın.o yüzden kenarındayım”

evet hiç bir şey yaşamadım ki ortasında olayım hayatın.kenarındayım o yüzden.hem de tam kenarında!
not : işbu yazı 27.09.2006 tarihinde klavyeye alınmıştır.
Continue Reading...

6 Eylül 2008 Cumartesi

Haybey'e mektupla- NECDET REHAVET

bölüm: 3
kısım : vapurda

muteber hay bey, havada leylek gördüğümü hatırlamıyorum ama bu sıralar kıçım oturak görmemekte ve habire gezmekteyim. en son bugün deyim yerinde ise şehr-i istanbul'u tavaf ettim. dün tren, bugün vapur gözlemlerim var sana sunacak. dedim ya ulaşım araçlarından boş gözlerle dışarıyı seyretmeyi özlemişim.


orhan pamuk nobeli almadan dost tavsiyesi ile aldığım "benim adım kırmızı"sını tüm çabalarıma rağmen bitiremedim hala. kusura bakmasın ama benden bile karışık yazıyor! bir de gereksiz ayrıntıları çok fazla. itiraf ediyorum atlaya zıplaya okuyorum. napiim sıkıldığım yerleri atlıyorum. aslında "yeni hayat"ı daha akıcıydı. neyse bundan sonra, sıradaki hediye kitap hariç pamuk okuyacağımı sanmıyorum.

bir kaç sayfa okuduktan sonra müziğin de etkisiyle dışarıyı izlemeye koyuldum. vapurun hareketlenmesine az bir süre var. insanlar akıyor iskeleden vapura. üçerli beşerli gruplar halinde. bitmiyorlar. tıpkı biten bir filmin sonundaki devamlı akan yazılar gibi insan akıyor yediden yetmişe.

vakit tamam ama görevli, tek kişinin geçebileceği boşluktan almaya devam ediyor insanları. zor durum onunkisi. iyi niyetli davranıyor. yakındaki 15-20 kişiyi de alıyor. göz göze gelemeyecek uzaklıkta insan kalana kadar bekliyor ve sonra dannnnnn. kapı kapanıyor.

bir önceki vapuru aynı şekilde beş saniye ile kaçırdım. ama görevliye kızmadım. gereğinden fazla tolereli davranıyor zaten. vapurdan inip on saniye ile tramvayı kaçırınca da kızmadım bugün. hayret!! "ne oluyor bana" dedim. normalde sinirlenmem gerekirdi.sanırım günün birinde bu son saniye kaçırmalarını özleyeceğimi bildiğim için hayıflanmadım her zamankinin aksine. ha, hay bey ne dersin? öyle mi sence de?
vapur diyorduk...ben hala kulağımdaki müzik eşliğinde dışarıyı seyrediyorum. halatlar çekildi. tornistan vs. martılar takıldı peşimize. gidiyoruz.

pek kıymetli hay bey, inanmayacaksın belki ama bir hayretengiz nida daha sana...o kadar sene gittim geldim vapurlarla ama martılara hiç bu kadar yakın olduğumu hatırlamıyorum. dahası onları bu kadar dikkatli izlemediğimi farkettim.
yağmurda , rüzgarda bir lokma simit için yarışırken vapura ve birbirlerine çarpmadan nasıl da uçuyorlar. bu nasıl bir senkronizasyon allah'ım. hayranlıkla onları izledim. ama sonra farkettim ki çok küçük temasları oluyor birbirlerine lakin dokuz kusurlu hareketi gerektirecek cinsten değil nizami şarj kabilinden bunlar.

kızkulesi'ni geçip boğaz açıklarına kadar devam etti bu kovalamaca.

sonra onlar sağa ben selamet.

sağlıcakla ve hoşçakal.
Continue Reading...

30 Ağustos 2008 Cumartesi

HAYBEY'E MEKTUPLAR


bölüm : 2

kısım : amca diyorlar bana

sevgili hay bey, artık amca diyorlar bana. yok hayır, yaşımızı, başımızı alıp saçımızı döktüğümüzden mütevellit değil bu nida, sahici anlamda amca olduğumuzdandır.

ilk şıktan dolayı amca dedikleri çok oldu. hiç unutmuyorum bugunkülere benzemeyen soğuk ve yağmurlu bir kış günü mahallemizin bakkalını geçip okulunun köşesini döndüğümde önde bir top arkasında karakuru bir oğlanın koşarak bana doğru meylettiklerini gördüm. tam topun altına girip dömi voleye hazırlanıyorken bugüne kadar "abi abi top " diyen veletler "amca amca top" demez mi "şeytan rıtvan"a inat. vole, roveşata, plonjon hepsi uçtu gitti kafamdan hey gidi rehavet hey demek artık amca kategorisinde boy gösteriyorsun bu "taşnaksütyan mahallesinde" dedim, içerledim de biraz kendime!

sonra pollyana olup yağmurdandır dedim ve ilave ettim beyhude, iyi seçememiştir benim genç, diri o biçim gaslı edelelerimi. ikinci tesadüfteki sarışın toparlak velet de amca deyince yıllara karşı mağlubiyetin kaçınılmaz olduğunu anladık. hem de kendi sahamızda!ya işte böyle hay bey.

işin sahici kısmına gelince, sıcak bir kış gününün serin bir cumartesi akşamüstüsünde su gibi akan bu avare yıllar tarihe amca olarak kaydetti ben denizi.sırasıyle dayı, baba ve nihayet amca... ömrümüzün bir eşkenar üçgeni daha tamamlandı böylece.kareası tamamlanacak mı?bakalım. kısfmet!

sağlıcakla.

pendik , 24.01.2007


Continue Reading...

24 Ağustos 2008 Pazar

Senin eskin dusurdu beni dile NECDET REHAVET

daha önceki iki okuyuşumda da aynı durağanlık aynı iç burkulması, tüm vücutta hissedilen titreşim, elektrik yahut diken diken olan tüyler adı her neyse işte.

bu sabah yine bir arkadaşımın gönderdiği mail vasıtası ile tekrar tekrar okurken aynı duygular içindeydim. beşiktaşlıyız ya ondandır belki. evet mümkündür. ya da demirkubuz yönetmenlikteki hünerini yazı dilinde göstermiştir. evet sanırım o da mümkündür. yahut filmlerindeki gibi sade, duru hepsinden önemlisi çok samimidir. evet bu daha çok mümkündür.

zeki demirkubuz’un 30.04.2006 tarihli che ya da feyyaz başlıklı radikal 2 yazısıdır bu satırları yazdıran. yazıyı okurken tabi ki türlü anılarım canlandı gözümde. ama en çok da kendimi gördüm satır aralarında. hem zeki hem de cemil olarak!evet her defasında aynı hatta katlanan hisler içinde okumanın gerçek anlamı buydu galiba.


cemil’dim. zira o'nun yaşlarında feyyazların, kovaçeviç’lerin, ferdinand’ların, kadir’lerin, ulvi’lerin, fikret’lerin, boraların resimlerinden müteşekkil on küsur ortalı harita metod defterimde yine beşiktaş’ımın maç yazı ve fotolarından oluşan gazete manşetlerini arşivliyordum özenle. şimdi nerede bilmiyorum o defter. ama bu kaç yüz sayfalık defterin her bir sayfasını defalarca karıştırıp, “cemil olup ötelere baktığım” çok olmuştur benim de.


sonra “zeki” oldum! tribündeki bir olay ve akabindeki skandallar (bkz.8-0 vs.) nedeniyle futbolu ve büyük beşiktaşımızı uzaktan sevmeye başladım ben de.

üniversite son sınıftı. g.saray ile oynanan bir final maçıydı. mecidiyeköyde 15:30 daki maç için pendik’ten sabah 06:00 da çıktık biraderle evden. rahmetli babam bizi futbolla tanıştırdığına bin pişman ve sanki içine doğmuşcasına “oğlum büyük maç, önemli maç olay vs. olur, gitmeyin etmeyin tv.den izleyin” diyerek bizi engellemeye çalışıyor ama nafile. üniversiteden arkadaşlarla tüm hafta boyunca bu maç beklenmiş, söz kesilmiş kısacası tüm hazırlıklar bu maç için. ya gidilecek. ya gidilecek. nitekim gidildi de.


sabahın köründe karga bokunu yemeden düştük yola. arkadaşlarla buluşuldu, sıraya girildi. samiyen’in yol tarafındaki açık tribün önünde sırada iken hem üstteki otoyoldan üzerimize atılan taşlardan hem de bu taşlama dolayısı ile dağılan sırayı toparlamaya çalışan! polis coplarından kurtulmaya çalışırken bizim on kişilik grup dağıldı. birader yanımda ama. o’nu bırakmıyorum bir yere allah muhafaza bişey olsa bir daha değil maça sokağa adım attırmaz rahmetli babam.


neyse birkaç saat sonra kapılar açılıp içeri giriyoruz birader ve iki arkadaş yanımda ama diğer gruptan eser yok. en uzunlu boyluları olarak set üstü diye tabir edilen yükseltiye çıkıp arkadaşlara bakınıyorum. evet, orhan,kemal,musti,dişlek,hayta hepsi bir arada onlar da bizi arıyor. tam onlarla göz ve mimik temasını yakaladığım an da otoriter bir ses duydum sağ yanımda. “in lan ordan aşağı”. baktım yasal copuyla bir memur bana doğru geliyor. indik ama rahat durmadık. serde delikanlılık da var ya. amerikan filmi de seyrediyoruz bol bol. benim vergimle maaşını alan memurlar falan.

kibarca "niye lan lunlu konuşuyorsun ki, güzellikle söyleyebilirsin.” söylediğimin hepsi bu. başka bişi demedim. lakin “sen gel bi bakiim” dedi abi. bileğimden kaptığı gibi merdiven altındaki diğer memur arkadaşlarının yanına çekti beni iki dakikada. bizim arkadaşlar geldi ama gelene kadar alttan üstten.. "ben sana lan dedim lan. " sorgusunda "demedin abi" diyerek izleyebildim ancak o günkü büyük finali! zaten şampiyonluğu da averajla kaybettik!

ondan sonra da bi on sene staddan değil içeri adımımı atmak yanından bile geçmedim. taa ki 100.yıl muhabbetimize dek.

ama inadına seviyoruz işte beşiktaşkımızı.
öyle.
Continue Reading...

19 Temmuz 2008 Cumartesi

Haybey'e mektuplar - Necdet REHAVET

muhterem hay bey,

uzun zaman oldu sana yazmayalı farkındayım. iş-güç-çoluk-çocuk-falan feşmekan derken günler su gibi akıyor. dünya, kendi etrafında dönüyor gündüzler-geceler birbirini kovalıyor. hatta küresel ısınıyor. nihayetinde mektuplar birikiyor farkındayım. mazeret olur mu bilmem ama sana yaz(a)mama sebebim salt tembelliğim değil, bilakis güzel şeyler yazayım istiyorum lakin bendeki çekicilikten mi yoksa dünya ahval ve şeraitinin ya da kaderin bana bir oyunu mu bilemiyorum ama şu aralar güzel şeylerle müşerref olamıyorum bir türlü. dolayısı ile sana yazamama mazeretim peydahlanıyor.

sanma ki güzel, olumlu şeyler yaşıyorum da her gün, tembellik edip yazmıyorum sana. yok öyle bir şey. seni temin ederim. hatta valla billa bak.
hepsini yazmaya kalksam burdan köye yol hatta hatta karadeniz sahil şeridi olur.
ama bağrıma taş basıp bazılarını paylaşayım senle. hem ne demiş asaf üstad. acılar , sıkıntılar paylaşıldıkça azalır.

misal;

kartal-kadıköy arasında alternatifli dört yolun hepsi de sıkışık olur mu kardeşim.
hadi sıkıştık, oflaya puflaya giderken sağdan soldan kaykılıp araya kaynamaya
çalışan öküzlere (gerçek öküzlerden özür) ne demeli? ya da trafiğin kısmen canlandığı anlarda slalom yapan sığırlara ( gerçek sığırlardan da özür) yahut önünde 10 araçlık boşlukla sol şeritte 60 la giden mandalara (gerçek mandalar anladınız siz) ne demeli? hangi şarkıyı armağan etmeli?

devletin en güzide dairesinde
-nilgün hanım yok mu?
-YOK deyip sadece
tuvalete ya da amirinin yanına gitmiştir sandırıp seni ,
10 dakika bekleten, gelmeyince kimse;
- nilgün hanım bugün hiç gelmedi mi, yoksa gelir mi birazdan?
- bugün yok. feraye hanım yardımcı olsun diyen kamu görevlisi abla da beni bulursa,

durağa iki koşar adım kala seni beklemeyen belediye otobüsü şoforü,
durak olmayan yerde hanımefendilere özel servis yaparsa,

yahut rutubetin istanbul borsası gibi tavan yaptığı bu temmuz sıcağında zatüre olacağını sanıp dolmuşun camlarını sıkı sıkı kapayan ablalar, amcalar, aliler ve ayşeler bizim dolmuşa dolarsa,

her ne kadar en büyük sakarlık ve beceriksizlik bende de olsa yucca çiçeğim bozuluyorsa,

aşkımız, beşiktaşımız kifayetsiz yöneticiler sayesinde dört senedir aynı filmi bize izletiyorsa,

güya istanbul'un en kültürlü ilçesinin tam göbeğinde, "en seçkinlerinin" yaşadığı
semtin bir apartmanında asansör fazla kişi(ayı) binmesi dolayısı ile her bayram en az dört,
ayda bir kez bozulursa,

carrefour'un alışveriş sepetleri için 1 ytl almasına bozulan odunlar migros'un otoparkına
sepetleri gelişigüzel bırakıyorsa,

geceleri sokakta alarm ayinleri, mahallede havai fişek gösterileri yapılırsa,

doktorlar seninle ameliyat, okul ise bağış pazarlığı yaparsa,

söyle sevgili hay bey "hırsızın" hiç mi suçu yok?
ha söyle bi..?

ama ne yapıyoruz biz…
bıçak kemiğe, hararet doksana dayanmadan blog/mektup dışına taşırmıyoruz tepkilerimizi, içimize atıyoruz hep!
yaşıyoruz mutlu mesut.
allah devlete, milete, belediyeye zeval vermesin beterin beteri var diyoruz.
hatta umut veren gelişmeleri görüyor seviniyoruz!
bak ne güzel.. geçen gördüm duygulandım yine.
yaklaşan seçim nedeniyle bizler için güzel kaldırımlar hazırlıyor belediyemiz.
devletimiz yeni vergiler koymayacakmış.
orman katili! keçilerin sayısı azaltılacakmış,
bu sene de şampiyon olamazsa takım, demirören sinan’ı da alıp gidecekmiş.
mış.
miş.
müş.

o bu bu bu bu bu
o bu bu bu bu bu
bu bu bu
bu bu bu

fonda nazan öncel zehirli sarmaşık derken en kısa zamanda tekrar görüşmek, yazışmak ümidiyle esen ve bahtiyar kal sevgili dostum.

muhabbetle.
ahmed.
Continue Reading...

6 Temmuz 2008 Pazar

Dumansız hava sahası - Necdet REHAVET

hızlı hızlı indim merdivenlerden.yaşadığım hayal kırıklığı ve akabindeki sinirden caddeye nasıl çıktığımı hatırlamıyorum.

birkaç aylık sıkıntıda bardağı taşıran son damla olmuştu bu. çıkma teklifi reddedilen bir delikanlının ruh hali içinde ayaklarıma bıraktım bedenimin insiyatifini.


bir müddet sonra altıyol otobüs durağında buldum kendimi. yüzde doksanı sokağımızın önünden geçen otobüslerinden birine daldım hiç düşünmeden ve numarasına bakmadan. fakat hiç yapmadığım ani bir karar değişikliği ile otobüs daha 100 metre gitmemişken var gücümle düğmeye bastım inmek için. f.bahçe stadı'nın önünde indim.


kararı düğmeye basarken vermiştim. nefes alamadığım bu sıkıntılı anda sadece moda paklardı beni.


köşeden taksiye el işareti yaptığım anda şimşek gibi ama salakça bir düşünce peydahlandı beynimde. taksiye vereceğim parayla sigara alacaktım. sonra soğuk ama güzel ve güneşli havada bahariyeden moda’ya yürüyecektim.


evet , güzel havanın hiç suçu olmamasına rağmen tütüne başladım evkaftaki memuriyetinden istifa eden şair haleti ruhiyesinde.halbuki, sabah başka bir mevzudan dolayı tütüne ve nescafeye nasıl alışmadığımı anlatacaktım burada böbürlene kabara.


taksiye devam et işareti yapıp köşedeki bakkaldan sigarayı ve kibriti aldıktan sonra kestirmeden bahariye caddesine çıktım. ondan sonra türlü düşünceler içinde otomatiğe bağlanmış ayaklarım moda da her zamanki çay bahçesine götürdü beni.


soğuk esen rüzgar yüzümü yalarken denize nazır yüzlerce düşünce içinde kaybolmuşum. bir paket sigaranın yarısının hangi arada bittiğini, durağa, oradan eve nasıl bu kadar çabuk geldiğimi net hatırlamıyorum.


sadece dönüş yolunda beynime kazınırcasına megafondan söylenen ;overlok makinesi evinize geldi hanımlarbeş dakikada kesilir, hemen teslim edilir gibisinden bir overlok tekerlemesi ile ayedaş faturasını düşüren eli sigaralı amcanın arkasından seyirtip faturasını verdiğim kalmış aklımda.tramvaydaki masum güzel bir de.


Continue Reading...

15 Haziran 2008 Pazar

Şarkılara sordum söylemediler- AHMED CEMİL


uyku tutmadı bu sabah sağa dön sola dön tekrar uyumanın imkanı yok. o halde dallamalığın da lüzumu yok kalk bir iki kitap oku bari dedim zatı alime. el yüz yıkama ve ihtiyaç faslı için önce banyoya tabi. ayıptır söylemesi kenefte oturuyorum le penseur gibim.

o da ne ? havalandırma boşluğunda tuhaf sesler..
evet evet martı sesleri bunlar.
keneften sonra söylemesi ikinci ayıbım, deniz manzarası olmasa da denize yakın olduğundan konutumuz yaz kış boldur martılarımız.
ama ilk defa bu kadar yakından şahit oldum konuşmalarına!

genç bir martı ile bilge bir martı biz insanları da ilgilendiren ilginç bir hasbihal yapıyorlardı.

ben diyeyim bilerek ve isteyerek siz deyin taammüden ama sonuçta kulak misafiri oldum olaya.

-lag lag klag klagg klagg

-auuuuw

-klag lag lag

- auuw. klagg lag klagg gag.

- auww.

-şinasi abi n’olacak bizim bu halimiz.

-ne varmış halimizde yiğit can.

-daha n’olsun abi. hadi yazın neyse de. kışın götümüz donuyor bu kiremitlerin tepesinde.

şu insanoğluna imreniyorum valla. kıskanıyorum hatta. ohh ne güzel sıcacık evlerinde mışıl mışıl uyuyorlar. yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında.
bize bak bir de! buz gibi denizin üstünde saatlerce balık kovala şansın varsa gün içinde belki bir iki tane girer boğazından içeri. ya da dakikalarca nefes nefese vapurdan atılacak bir lokma kuru simitin peşinde kanat çırp. hayat mı bu şinasi aağbi?

-bak yiğit can. o hayatlarına özendiğin insanlardan kaç tanesi de sana özeniyor biliyor musun? şu kuşlar, martılar kadar özgür olsam. göklerde, zirvede olsam kanat çırpsam güneşe yaklaşsam ve oradan izlesem doğayı, yeşili, maviyi kötülüğün ve insanların olmadığı yerden dediğini.

al işte özendiğin sıcak yatağında yatan insanlardan biri aşağıdaki 10 numara. evli ve çocuklu. iyi bir işi var iyi kazanıyor, aç değil açıkta değil ama mutsuz. ama huzursuz. kimsenin kendisini anlamadığını düşünüyor. kurulmuş robot gibi her gün aynı şeyleri yapmaktan sıkılmış. bırakıp gitmek uzaklaşmak istiyor her şeyden ama kanatları yok!

keza çaprazdaki 7 numaranın lise sona giden kızı. yoğun bir aile baskısı altında. o güzel sanatlar okumak istiyor. lakin her ikisi de avukat olan anne babası hukuk okumasını istiyorlar.
bunalmış durumda intihar etmesinden korkuyorum. ya beş numaraya ne demeli ? 30 sene bürokrat olarak çalıştığı kamu kuruluşundan geçtiğimiz sene emekli oldu. büyük bir boşlukta buldu kendini. fazla arası olmadığı içkiyle sıkı fıkı dostlar şimdi. sarhoş gezdiği zamanlar ayık gezdiği zamanlardan fazla.

- tamam tamam şinasi ağbi diğer örneklere geçme istersen. ben dersimi aldım ağbi. şimdi de boğaz havası almaya gidiyorum. istediğin bir şey var mı benden?

selametle git yiğit can selametle.

yazan’ın deepnotu : işbu yazı onaltıekimikibinaltı istanbul sabahında gerçek bir olaydan esinlenerek klavyeye alınmıştır. lakin bu haziran ıscağında niye tekrar gündeme geldiği net olarak bilinmemektedir. dolayısı ile alıcılarınızla oynamamanız hususiyetle rica olunur.

Continue Reading...

8 Haziran 2008 Pazar

Motoooor- AHMED CEMİL

çoook uzun zaman sonra orhan ya da ferdi dinlemeyen ama koltuğunda yan oturan, ve mesleğinden dolayı hala kız verilmeyen minibüscü biraderin teşviki ile balık istifinden hallice kalabalıktaki minibüsün motor mevkiine oturmak bana kısmet oldu geçenlerde. (off hiç bitmeyecek sandım cümleyi)

hemen yanımdaki iki liseli genç kız pas geçince haliyle elimde çantamla iki büklüm duran bana vurdu piyango. ama itiraf edeyim o kalabalıkta ayakta durmaktan iyiydi.

lakin motor üstüne oturmamın hemen akabinde delikanlı mükremin tribindeki minibüs şoförünün anonsu duyuldu;


- abicim sağ aynayı göremiyorum şöyle arkaya yaslansan iyicene. hah şöyle, rahatına bak baba... deyip geriye kaykılmama sebep olduğunda otoshoplarda araba tanıtan yarı çıplak mankenlerden daha çıplak hissettim kendimi.


nasıl hissetmeyeyim minibüsün salt çoğunluğu seni izliyor belli belirsiz. göz teması iletişimde çok önemlidir de hiç tanımadığım insanlarla ne halt edecem ben bu gözlerle. kaçırdık tabi gözlerimizi suçlu suçlu!
sağdan soldan estarabim yapıp ilginç tabelaları, afişleri okumaya başladım ben de.

fakat e-5 çıkıp müslüm'ü teybine yapıştıran minibüsçümüz fernando alonso gibi marifetlerini de sergilemeye başlayınca bir bir, hemşerum temel'in çift katlı otobüsün şoförsüz üst katında yaşadığı heyecanı damarlarımdaki asil kanda hissettim bir anda. motor üstüne beni layık gördüğü için mükremin abi’ye çok teşekkür edip önümüzdeki ilk sağda indim hemen minibüsten.
bu arada inerken aceleyle ayağına bastığım liseliden buradan bir kez daha özür diliyorum çok ama çok.
kastım yoktu. valla.

Fotoğraf: http://pleypley.deviantart.com/art/Living-in-a-minibus-75458109

Continue Reading...

1 Haziran 2008 Pazar

Sanat sanat içindir- AHMED CEMİL

az önce elmayı soymaya ve de dilimlemeye çalışırken bir gerçeğim daha çarpıldı suratımın tam orta yerine. ufak tefek tamirat işleri elimden gelir tamam ama kaba saba olanları sadece. incelik gerektiren işlerde elim yüzüme bulaşır hep. misal şu elmayı soyması ve dilimlemesi ne kadar basit görünür ve hatta öyledir di mi?

benim için değil işte.

çocukluğum ve hali hazırımın kankaları hafız ve fiko kardeşlerle emsallerine göre yüksek rakımlı bahçemizde sadece yıkamak suretiyle hatta bazen yıkamayarak ve bolca foşurdatarak yemeyi öğrendik biz elmalarımızı. ta ki geçen akşam artık saati ve dakikası kestirilemeyen ana haber bültenlerinin birinde elma, armut ve mahmutları bir nevi kimyasallarla mumladıklarını öğrenene değin devam etti bu foşurdak durum. yıkamayla çıkmıyormuş bu illet kimyasal. hoş bugüne değin kimbilir hangi çernobilin mikrobiklerini, nezleli tavukları, ruh hastası danaları, suraltı kesimli sucukları iç etti bu bünye ama olsun tedbir alalım biz yine de. hem bir nevi değişiklik olur dedik aldık meyve bıçağını elimize lakin bırakın helezonik biçimde soymayı, bir ince bir kalın kestiğim elma bilinmeyen bir topografik görünüm kazandı.

ondan sonraki dilimleme işlemlerini ve estetik yoksunluğunu kimse sormasın, darılırım valla. hem güzellik yarışmasına katılmayacak ya!
öyle de böyle de mideye inmeyecek mi sonuçta canına yandığımın elması.
neyse yine de umudumuz ab' de! allah nasip eder de 2030 da girersek ab’ye soymak zorunda kalmayız belki elmaları.

nerden nereye sanat dedik anlattığımız şeye bak. başlığı görüp içeriği okumaya başlayan biri, üç bilemedin beşinci satırda çoktan tükürmüştür bu sanatın içine ya! neyse..
devam edelim biz.

hah mutfak bağlantılı beceriksizlikten açıldı ya söz. doksan artı da önümüze yuvarlanan beraberlik şansını kaçırmayalım şimdi.
geçen gün canım nasıl da menemen istiyor. açtım dolabı yumurta biber hazır lakin domates yok. hadi kalk şimdi marketten domates al, öyle de bir rehavet var ki üzerimde her zamanki gibi. tam kapatırken buzdolabını gözüme tat salça takıldı. neden olmasın. sonuçta domatesin birinci olmasa bile en nihayetinde ikinci kuşak akrabası. yaptım valla.
salçalı, sivri biberli menemen. çok da güzel oldu. bilmiyorum bu bir ilk midir yurdum mutfaklarında ama bizim mutfakta son olmayacağı kesin!

sanatsa al işte bu da bir sanat kardeşim!
çekmeyin diyorum size. biz sadece arkadaşız.

Fotoğraf: http://duhcoolies.deviantart.com/art/Newton-s-Apple-31376749

Continue Reading...

25 Mayıs 2008 Pazar

Miyopmetrop- AHMED CEMİL

üniversitenin mediko sosyal tesisi göz servisindeyim. niye gittim şimdi tam hatırlamıyorum.

zira ilkokul üçten beri göz tembeliyim. gittiğime göre extrem bir durum oluşmuş belli.
ama muayene
eden hafif tıknaz kumral hanımefendiyi çıkartabiliyorum az çok.
nasıl unuturum
hayatımın önemli kırılmalarından birini yaşattı bana!

-gözlük kullanıyor musun?
-evet. ha hayır.
- karar ver evladım. kullanıyor musun kullanmıyor musun?
- şey. aslında var bir gözlüğüm.
- ee
- takmıyorum devamlı. tv izlerken yoğun ders çalışırken falan ara sıra işte.
- neydi problemin?
-miyopum ben. miyop. sol gözüm miyop benim.
-gözlüğün yanında mı?
-buyrun
biraz inceler, o alengirli aletinde ölçer biçer, bi gözlüğü atmadığı kalır kafama ve
o tarihi kelamını eder;
-üniversiteye gelmişsin. hala hastalığını bilmiyorsun. ne miyopu hipermetropsun sen.
-!? hı. ama.
-hi-per-met-rop senin hastalığın.
-e emin mis..şey. ama bana miy...
-kim söyledi
sana bunu?
-ama öyle söyledi doktorlar. ilkokul üçten beri yanımda bu camlar. sol gözde tembellik var.
uzağı iyi seçemiyor. hem bize ilkokuldan beri öğretilen, miyop uzağı hipermetrop yakını iyi göremeze n'oldu?
-geç onları sen beni dinle. hipermetropsun.

o an dünya tepsi gibi göründü işte bana!
senelerdir miyop miyop dolaşmışım boş yere ortalıkta. aslında hipermişim de haberim yokmuş!

bu da böyle bir anımdı işte.
hani gök gürler ya aniden...!

Resim: http://scarycherie.deviantart.com/art/glasses-23302116

Continue Reading...

18 Mayıs 2008 Pazar

1 gün-AHMED CEMİL

arada sırada olurdu önceden. şimdilerde ara sıra dinlemiyor ne vakit aklına eserse o zaman uğruyor bana. öyle izin almak falanda yok. ansızın alakalı alakasız çat kapı dalıyor içeri.

-ne oluyor ne yapıyorsun böyle paldır küldür girilir mi içeri dedim bir seferinde.

-sen istemeseydin ben burda olmazdım dedi cevabı hazır bir şekilde

-ama diyecek oldum, diyemedim.

kaldım öylece.

haksız sayılmazdı çünkü.

ben izin vermesem, giremezdi içeri esir alamazdı ruhumu ve bedenimi.

tuhaf şey.

evet kabul ediyorum ben tuhafım ama o benden tuhaf, standart üstü hatta. hep en olmadık zamanlarda dahası keyfimin az çok yerine geldiği vakitler vurup gitmiyor mu deli ediyor beni!

son zamanlardaki zayıflığımı kullandığının farkındayım. o da güçlü olduğunun farkında!


öyle bir duygu ki bu ; iki kişi veya iki kararın arasında kalmak değil ama. karışık bir şey. nasıl desem hani böyle pek çok şeyin özellikle zıt anlamlar arasında kalmak gibi. evet evet sanırım böyle bir şey. iyi ile kötü , siyah ile beyaz , yaşamla ölüm , sessizlik ile çığlık atmak vb. anlamlar , olaylar arasında kalmak gibi işte.


birkaç gündür birkaç ay önce aldığım ama henüz bakabildiğim bir kitabı okuyorum. çoğu birbirinden bağımsız hikayelerden oluşuyor. ama derin, bir o kadar da etkileyici hikayeler. yazarı kadın ama ilginçtir kahramanları erkek. onların ağzından aktarıyor yaşananları. yine ilginçtir ki her kahramanda kendimden bir şeyler buluyorum. işte o kahramanlardan biri hatta birkaç tanesi şu cümleyi tekrarlıyorlar arada ;

“bir gün herkes kendisi olsun”


sanırım yukarıdaki arada kalmışlığım da bu cümlede gizli. derinlerdeki kendimi, beni bulamadığımdan belki de tüm bu karışıklık!
Kimbilir?


Continue Reading...

11 Mayıs 2008 Pazar

Biz üç kişiydik - AHMED CEMİL


Sene kaçtı tam hatırlamıyorum mevsimi hiç sormayın ama güneşli parlak bir gündü.
Apartman bahçemizin önüne bir kamyon dayanmış, birer ikişer eşyalar taşınıyordu. Mahalledeki her taşınma ayininde olduğu gibi başta ilgili apartman sakinleri olmak üzere büyük küçüklü her boydaki mahalleli önce bir müddet olayı seyretmeye sonra ucundan kıyısından tutarak eşya taşınmasına yardımcı oluyordu.

Bense eşyalardan çok kendi yaşıtım iki ferdin daha apartman hanesine dahliyle ilgileniyordum o vakitler. Nasıl bir elektrikse artık daha o an da çarptı bizi. Ve yüzük, kan, süt, ayran ne kadar kardeşlik varsa bir hafta içinde tüm prodesürleri tamamlayarak ayrılmaz bir üçlü oluvermiştik.

Evet üç kişiydik biz. Hafız, bir yaş büyük abisi Fiko ve ben.Ve çok iyi anlaşıyorduk üstelik. İnsan bir defa da olsa kavga etmez mi ya? Biz etmedik. Üçümüzün birden aşık olduğu kız yüzünden bile. (Hoş kıza tüm sınıfın erkekleri aşıktı ya. O da ayrı konu.) Beraber ağaçtan düştük, mahalle maçının ardından elbet kavgaya tutuştuk beraber karşı mahallenin veletleriyle. Sokaktaki fenni sünnetçiye beraber teslim olduk. Her ne kadar Fiko biraz uğraştırıp damlara tepelere çıksa da kaçınılmaz son O'nu da buldu. Etek de giydik haliyle!

Sonra ilkokula da beraber gittik. Orta 2 de biz Anadolu yakasına taşınana dek. Ayrılmaz üçlüydük. Yukarıdaki fotograf İstanbul’un yakaları arasında ev değiştirdiğimiz yani taşındığımız gün çekildi. Bir taşınma ile başlayan tanışıklığımız başka bir taşınma macerasıyla kopmadı elbet. Evet mesafe başta biraz sekteye uğrattı arkadaşlığımızı lakin daha da güçlenmesine engel olamadı. Kim komşusunu, arkadaşını 60 km öteye kadar geçiriyor şimdi.

Bir üst çaprazımızda otururlardı. Sadece biz değil ailelerimiz de çok iyi anlaşıyorlardı. Kısa sürede kaynaşıp çok yakın akrabalarımız gibi olmuşlardı. Evde kimseyi bulamasam direk Hafızlardaydım. Tam tersi onlar için geçerliydi. Kulakları çınlasın Müstesna Teyze çok canayakın, bir o kadar da tez canlıydı. Tek sevmediğim yanı ise oğullarını benle karşılaştırmasıydı. İneklik mertebesinde olmasa da çalışkan bir öğrenciydim. Bizimkiler ise biraz daha az çalışkan. "Bakın A. ne güzel çalışıyor derslerine. Notları da güzel. Sizin gibi tembel teneke değil" nutukları başlayınca bizim afacanlardan çok ben yerin dibine girer, ezilir büzülürdüm. Ama bu olumsuzluğa rağmen onlarda vakit geçirmeyi yine de çok severdim.

Misal hali vakti yerinde olan teyze çocuklarının getirdiği kitaplar sayesinde Texas, Tommiks'le ilk kez onlar da yine onlarla birlikte tanıştım. Onlar da ilk futbol maçına rahmetli babam sayesinde gittiler.

Sanırım sekseniki senesiydi. Ama sonucu ve o günü hiç unutmuyorum. (Bjk:6 Antalyaspor: 0) Hafız'la Fiko da unutmuyor. Fiko daha sonra amatör futbola başladı.

Ama Hafız ortamdaki kuru gürültüyü sevmeyerek bir daha futbol maçına gitmedi. Hayır kendini güzel sanatlara da adamadı. Tekvandoya yöneldi. Askerden sonra da pazarlamaya. Özel bir kuruluşta pazarlamacı şimdi. Aynı zamanda evli ve de çocuklu.

Fiko; Güneydoğuda zor bir askerlik yaptı. Sivile intibakı zor oldu. Tam kendine geldiğinde bir darbe de aşkından yedi. Neyse ki onu da atlattı. Bir kaç iş değiştirdikten sonra sağlık sektörünün en aranılan ama en "fırlama" teknisyeni olarak Şişli civarlarında cirit atıyor şimdi. Evli ama ingilizce bilmiyor.

A.; Babasının yoğun isteği ve desteğinin altında zaman zaman ezilse de okudu. Üniversiteyi bitirmeyi başardı. Adam olup olmadığı hala tartışma konusu. Kendisi ile mücadelesi devam ediyor, bunaldığında çocukluğuna, anılarına sığınıyor ve uzunca bir müddet orada kalmayı yeğliyor. O da ayvayı yemiş durumda! İngilizce bilmiyor. İspanyolca hiç bilmiyor. Ama İtalyanca öğrenmeyi çok istiyor.

Müstesna Teyze : Yolda karşılaşanların Fiko yahut Hafız'a ablan mı diye sordukları Müstesna Teyze de zamana yenik düştü, yaşlandı artık. Ama ilk günkü tezcanlılığı çocukları için çırpınışı hala taptaze. O bir anne. Eli öpülesi anne. Tıpkı benim canım annem gibi. Tıpkı tüm anneler gibi.

Evet böyle.

Neerdeen nereye. Hayır, ne münasebet canım! Ağlamıyorum tabi ki. Gözüme bir şey kaçtı sadece.

Ci vediamo.


Continue Reading...

4 Mayıs 2008 Pazar

Kediler nankör değilmiş - Ahmed Cemil


sevgili editörümüz ; “evet beyler bayanlar, nerde kaldı yazılaarrr” anonsu yaptığında az buçuk anladım şu günlük, haftalık yazarların ne çektiğini. konu bulamayıp niye geyiğe yahut evdeki kediye köpeğe sardırdıklarını daha bi anladım sanki.

şimdi kedi dedim de aklıma geldi. bizim de bir kedimiz vardı vakti zamanında. kedi sahibi ortalama her türk ailesinin verdiği üç klasik isimden biriydi kedimizin adı. sarman.
büyük ihtimal sarı olduğundan verdik bu ismi.. ya da bana öyle geliyor geçmiş gün hatırlamıyorum şimdi..
ama allahı var çok uslu, çok edepli bi kediydi. haddini de bilirdi. şımarık değildi. önüne konanı yer. fazlasını istemez tok bi kediydi. gel deyince gelir git deyince giderdi. fotoları da vardı bir yerde ama şimdi nerde.
foto dedim ama o da benim gibi pek sevmezdi fotoğraf çektirmesini. biz ısrar etmedikçe girmezdi hiç resim karelerine. bi gün zorla çektim bunun resmini. çok ciyakladı ama nafile, “olm bir gün gideceksin bu diyardan hatıra kalır fena mı olur” dedim de zor ikna ettiydim.
öyle işte.
ve bir gün ansızın ortadan kayboldu sarman.
kaybolunca demişti ki yaşlı komşumuz; “evlat kediler için nankör derler ama değillerdir, öleceğini hissettikleri an terkederler yuvalarını.”
hisli hayvandı netekim.
…

tüm bunlar aklımdan geçerken ilginçtir ki bugün okuduğum bir haberde de şöyle yazıyor;

“Kedilerin halk arasında nankör hayvan diye nitelenmesi yanlış bir değerlendirmedir. Kediler nankör hayvan değildir. Köpekler 13 bin yıldır, kediler ise 3 bin yıldır insan hayatına ve ev yaşamına girdikleri için kedilerin 'tam evcil' olduğunu söyleyemeyiz. Kedinin doğasında olan bazı davranışlar gereği yaptığı tavırlar da nankörlük olarak görülemez." Kaynak : internethaber.com.

böyle.
Fotoğraf: Ahmed Cemil
Continue Reading...

27 Nisan 2008 Pazar

hola


selam, rehavet ben.
necdet rehavet. istanbul'luyum ama aslen irlanda'lıyım. büyük büyük büyük babam eski irlanda türklerinden. lise yıllarında bununla çok övündüğüm için arkadaşlar arasındaki lakabım irlandalı idi. yani mustafa denizli'nin milenyum yılında bursa'da sözünü ettiği içinizdeki irlandalı benim efenim. taklitlerinden sakınınız.

böyle çok konuşup boş yazdığıma bakmayın. kendi günlüğümde de yazdığım gibi özel biri değilim. sıradan bir hayat yaşayan sıradan bir adamım ben. sabah hep aynı saatte kalkan ve hep aynı yollardan hep aynı saatlerde trene seyirten, yedibuçuk dakika yol teptikten sonra treni ya son saniyede yakalayan ya da gelmesine çok az bir süre kala istasyonda olabilen, 40 dakikalık sabah yolculuğunu empeüçü elinde çantası belinde yarı uyuklayarak yarı camdan dışarıyı seyrederek geçiren, onikisaat çalışan sonra akşam olunca bu sefer kulağında müzik elinde kitabı trenin dışındaki dünya izlenimleri eşliğinde yine yeniden kırk dakikalık banliyö yolculuğu, ardından sabahkinin aksine daha rehavet bir yürüyüşle istasyondan eve onbir dakikada geliş. yemek, kısa günün kârı-zararı, haberler ve hava durumundan sonra uyku faslı ve sabah yeniden trene koşmaca. ayır edici sayılabilecek tek özelliğim irlandalı olmama rağmen ispanyol dil ve dilberlerine hasta la vista olmamdır. başka da bi numeromuz yoktur.

neyse efendim işte ben böyle kendi halimde kadıköy-pendik herkesi yendik yaparken aydan atlayan bir kedi..

-duuuur yolcu dedi bana.
-buyur bacım n'oldu ki
-duyduğumuza göre bir günlüğün varmış
-hee var nolcak ki
-yine duyumlarımıza göre pencap'da , dubai'de ve ay üssü alfa'da hayran kitleniz varmış
-olabilir bana kimse bişii demedi
-biz diyoruz işte
- tam olarak ne diyonuz? hem lafı uzatmasak yetişmem gereken bir tren var da
-biz bir kaç özgürlük savaşçısı gayet edebi bir webdergisi kuruyoruz ve seni de aramızda görmek istiyoruz
-nasıl bişi olacak bu
-güzel bişi
-bırrr birden bi serinlik hissettim sen de hissettin mi
-yani biz bir grup arkadaş içimizden geçenleri, yüreğimizden taşanları kırmadan dökmeden yazıya geçirebileceğimizi düşündük ve senin de aramızda olmanı istiyoruz
-derginin adı-adresi ne demiştin?
-adres gayetedebi.blogspot ama grubun adı serbest radikaller
- bu ne ya parti mi kuruyoruz böyle radikaller, yeşiller falan hem
ben edebi yazamam ki
-şart değil
-ağzıma geleni söylerim amaan yazarım işte
-peki yaz
-hep küçük harflerle yazarım
-yazabilirsin
-tren yazarım hep. karşımda oturup burnunu karıştıran adamı da yazarım
-olur onu da yaz
-mainnyakk bir patronum var o'nu yazarım
-heey dostum... biz de sınırlama kısıtlama yok...insanlara, onların değerlerine, inançlarına, diline, dinine, ırkına
hakaret etmediğin sürece her şeyi ama her şeyi yazabilirsin
-peki tüm bu konuşmalarımızı da yazabilir miyim
-elbette.

dedi
ve yazdım ben de.
son tahlilde serbest radikaller'e (bu ne lan böyle tamil gerillaları der gibi töbe yarebbim) dahlimiz böyle olmuştur işte. aksini iddia eden hemzemindir, devedikenidir, big lebowski'dir.
evet böyle.

buenas noches.
r.
Continue Reading...

Blogger templates

Blogroll

About