çok yorucu olmasa da kafa karıştırıcı bir gün. 18 Ekim 2008 Cumartesi
Vapurda- NECDET REHAVET
çok yorucu olmasa da kafa karıştırıcı bir gün. 28 Eylül 2008 Pazar
Alışamadım- NECDET REHAVET

ve tabi ki senin yokluğuna!
21 Eylül 2008 Pazar
Hız- NECDET REHAVET
"büyük kent insanının sık kullandığı uyuşturucularından biri de HIZ." der engin geçtan hayat isimli kitabında.14 Eylül 2008 Pazar
Otuzbeş- NECDET REHAVET
6 Eylül 2008 Cumartesi
Haybey'e mektupla- NECDET REHAVET
bölüm: 330 Ağustos 2008 Cumartesi
HAYBEY'E MEKTUPLAR
pendik , 24.01.2007
24 Ağustos 2008 Pazar
Senin eskin dusurdu beni dile NECDET REHAVET
bu sabah yine bir arkadaşımın gönderdiği mail vasıtası ile tekrar tekrar okurken aynı duygular içindeydim. beşiktaşlıyız ya ondandır belki. evet mümkündür. ya da demirkubuz yönetmenlikteki hünerini yazı dilinde göstermiştir. evet sanırım o da mümkündür. yahut filmlerindeki gibi sade, duru hepsinden önemlisi çok samimidir. evet bu daha çok mümkündür.
öyle.
19 Temmuz 2008 Cumartesi
Haybey'e mektuplar - Necdet REHAVET
uzun zaman oldu sana yazmayalı farkındayım. iş-güç-çoluk-çocuk-falan feşmekan derken günler su gibi akıyor. dünya, kendi etrafında dönüyor gündüzler-geceler birbirini kovalıyor. hatta küresel ısınıyor. nihayetinde mektuplar birikiyor farkındayım. mazeret olur mu bilmem ama sana yaz(a)mama sebebim salt tembelliğim değil, bilakis güzel şeyler yazayım istiyorum lakin bendeki çekicilikten mi yoksa dünya ahval ve şeraitinin ya da kaderin bana bir oyunu mu bilemiyorum ama şu aralar güzel şeylerle müşerref olamıyorum bir türlü. dolayısı ile sana yazamama mazeretim peydahlanıyor.
sanma ki güzel, olumlu şeyler yaşıyorum da her gün, tembellik edip yazmıyorum sana. yok öyle bir şey. seni temin ederim. hatta valla billa bak.
hepsini yazmaya kalksam burdan köye yol hatta hatta karadeniz sahil şeridi olur.
ama bağrıma taş basıp bazılarını paylaşayım senle. hem ne demiş asaf üstad. acılar , sıkıntılar paylaşıldıkça azalır.
misal;
kartal-kadıköy arasında alternatifli dört yolun hepsi de sıkışık olur mu kardeşim.
hadi sıkıştık, oflaya puflaya giderken sağdan soldan kaykılıp araya kaynamaya
çalışan öküzlere (gerçek öküzlerden özür) ne demeli? ya da trafiğin kısmen canlandığı anlarda slalom yapan sığırlara ( gerçek sığırlardan da özür) yahut önünde 10 araçlık boşlukla sol şeritte 60 la giden mandalara (gerçek mandalar anladınız siz) ne demeli? hangi şarkıyı armağan etmeli?
devletin en güzide dairesinde
-nilgün hanım yok mu?
-YOK deyip sadece
tuvalete ya da amirinin yanına gitmiştir sandırıp seni ,
10 dakika bekleten, gelmeyince kimse;
- nilgün hanım bugün hiç gelmedi mi, yoksa gelir mi birazdan?
- bugün yok. feraye hanım yardımcı olsun diyen kamu görevlisi abla da beni bulursa,
durağa iki koşar adım kala seni beklemeyen belediye otobüsü şoforü,
durak olmayan yerde hanımefendilere özel servis yaparsa,
yahut rutubetin istanbul borsası gibi tavan yaptığı bu temmuz sıcağında zatüre olacağını sanıp dolmuşun camlarını sıkı sıkı kapayan ablalar, amcalar, aliler ve ayşeler bizim dolmuşa dolarsa,
her ne kadar en büyük sakarlık ve beceriksizlik bende de olsa yucca çiçeğim bozuluyorsa,
aşkımız, beşiktaşımız kifayetsiz yöneticiler sayesinde dört senedir aynı filmi bize izletiyorsa,
güya istanbul'un en kültürlü ilçesinin tam göbeğinde, "en seçkinlerinin" yaşadığı
semtin bir apartmanında asansör fazla kişi(ayı) binmesi dolayısı ile her bayram en az dört,
ayda bir kez bozulursa,
carrefour'un alışveriş sepetleri için 1 ytl almasına bozulan odunlar migros'un otoparkına
sepetleri gelişigüzel bırakıyorsa,
geceleri sokakta alarm ayinleri, mahallede havai fişek gösterileri yapılırsa,
doktorlar seninle ameliyat, okul ise bağış pazarlığı yaparsa,
söyle sevgili hay bey "hırsızın" hiç mi suçu yok?
ha söyle bi..?
ama ne yapıyoruz biz…
bıçak kemiğe, hararet doksana dayanmadan blog/mektup dışına taşırmıyoruz tepkilerimizi, içimize atıyoruz hep!
yaşıyoruz mutlu mesut.
allah devlete, milete, belediyeye zeval vermesin beterin beteri var diyoruz.
hatta umut veren gelişmeleri görüyor seviniyoruz!
bak ne güzel.. geçen gördüm duygulandım yine.
yaklaşan seçim nedeniyle bizler için güzel kaldırımlar hazırlıyor belediyemiz.
devletimiz yeni vergiler koymayacakmış.
orman katili! keçilerin sayısı azaltılacakmış,
bu sene de şampiyon olamazsa takım, demirören sinan’ı da alıp gidecekmiş.
mış.
miş.
müş.
o bu bu bu bu bu
o bu bu bu bu bu
bu bu bu
bu bu bu
fonda nazan öncel zehirli sarmaşık derken en kısa zamanda tekrar görüşmek, yazışmak ümidiyle esen ve bahtiyar kal sevgili dostum.
muhabbetle.
ahmed.
6 Temmuz 2008 Pazar
Dumansız hava sahası - Necdet REHAVET
hızlı hızlı indim merdivenlerden.yaşadığım hayal kırıklığı ve akabindeki sinirden caddeye nasıl çıktığımı hatırlamıyorum.15 Haziran 2008 Pazar
Şarkılara sordum söylemediler- AHMED CEMİL

uyku tutmadı bu sabah sağa dön sola dön tekrar uyumanın imkanı yok. o halde dallamalığın da lüzumu yok kalk bir iki kitap oku bari dedim zatı alime. el yüz yıkama ve ihtiyaç faslı için önce banyoya tabi. ayıptır söylemesi kenefte oturuyorum le penseur gibim.
o da ne ? havalandırma boşluğunda tuhaf sesler..
evet evet martı sesleri bunlar.
keneften sonra söylemesi ikinci ayıbım, deniz manzarası olmasa da denize yakın olduğundan konutumuz yaz kış boldur martılarımız.
ama ilk defa bu kadar yakından şahit oldum konuşmalarına!
genç bir martı ile bilge bir martı biz insanları da ilgilendiren ilginç bir hasbihal yapıyorlardı.
ben diyeyim bilerek ve isteyerek siz deyin taammüden ama sonuçta kulak misafiri oldum olaya.
-lag lag klag klagg klagg
-auuuuw
-klag lag lag
- auuw. klagg lag klagg gag.
- auww.
-şinasi abi n’olacak bizim bu halimiz.
-ne varmış halimizde yiğit can.
-daha n’olsun abi. hadi yazın neyse de. kışın götümüz donuyor bu kiremitlerin tepesinde.
şu insanoğluna imreniyorum valla. kıskanıyorum hatta. ohh ne güzel sıcacık evlerinde mışıl mışıl uyuyorlar. yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında.
bize bak bir de! buz gibi denizin üstünde saatlerce balık kovala şansın varsa gün içinde belki bir iki tane girer boğazından içeri. ya da dakikalarca nefes nefese vapurdan atılacak bir lokma kuru simitin peşinde kanat çırp. hayat mı bu şinasi aağbi?
-bak yiğit can. o hayatlarına özendiğin insanlardan kaç tanesi de sana özeniyor biliyor musun? şu kuşlar, martılar kadar özgür olsam. göklerde, zirvede olsam kanat çırpsam güneşe yaklaşsam ve oradan izlesem doğayı, yeşili, maviyi kötülüğün ve insanların olmadığı yerden dediğini.
al işte özendiğin sıcak yatağında yatan insanlardan biri aşağıdaki 10 numara. evli ve çocuklu. iyi bir işi var iyi kazanıyor, aç değil açıkta değil ama mutsuz. ama huzursuz. kimsenin kendisini anlamadığını düşünüyor. kurulmuş robot gibi her gün aynı şeyleri yapmaktan sıkılmış. bırakıp gitmek uzaklaşmak istiyor her şeyden ama kanatları yok!
keza çaprazdaki 7 numaranın lise sona giden kızı. yoğun bir aile baskısı altında. o güzel sanatlar okumak istiyor. lakin her ikisi de avukat olan anne babası hukuk okumasını istiyorlar.
bunalmış durumda intihar etmesinden korkuyorum. ya beş numaraya ne demeli ? 30 sene bürokrat olarak çalıştığı kamu kuruluşundan geçtiğimiz sene emekli oldu. büyük bir boşlukta buldu kendini. fazla arası olmadığı içkiyle sıkı fıkı dostlar şimdi. sarhoş gezdiği zamanlar ayık gezdiği zamanlardan fazla.
- tamam tamam şinasi ağbi diğer örneklere geçme istersen. ben dersimi aldım ağbi. şimdi de boğaz havası almaya gidiyorum. istediğin bir şey var mı benden?
selametle git yiğit can selametle.
yazan’ın deepnotu : işbu yazı onaltıekimikibinaltı istanbul sabahında gerçek bir olaydan esinlenerek klavyeye alınmıştır. lakin bu haziran ıscağında niye tekrar gündeme geldiği net olarak bilinmemektedir. dolayısı ile alıcılarınızla oynamamanız hususiyetle rica olunur.
8 Haziran 2008 Pazar
Motoooor- AHMED CEMİL
çoook uzun zaman sonra orhan ya da ferdi dinlemeyen ama koltuğunda yan oturan, ve mesleğinden dolayı hala kız verilmeyen minibüscü biraderin teşviki ile balık istifinden hallice kalabalıktaki minibüsün motor mevkiine oturmak bana kısmet oldu geçenlerde. (off hiç bitmeyecek sandım cümleyi)hemen yanımdaki iki liseli genç kız pas geçince haliyle elimde çantamla iki büklüm duran bana vurdu piyango. ama itiraf edeyim o kalabalıkta ayakta durmaktan iyiydi.
lakin motor üstüne oturmamın hemen akabinde delikanlı mükremin tribindeki minibüs şoförünün anonsu duyuldu;
- abicim sağ aynayı göremiyorum şöyle arkaya yaslansan iyicene. hah şöyle, rahatına bak baba... deyip geriye kaykılmama sebep olduğunda otoshoplarda araba tanıtan yarı çıplak mankenlerden daha çıplak hissettim kendimi.
nasıl hissetmeyeyim minibüsün salt çoğunluğu seni izliyor belli belirsiz. göz teması iletişimde çok önemlidir de hiç tanımadığım insanlarla ne halt edecem ben bu gözlerle. kaçırdık tabi gözlerimizi suçlu suçlu!
sağdan soldan estarabim yapıp ilginç tabelaları, afişleri okumaya başladım ben de.
fakat e-5 çıkıp müslüm'ü teybine yapıştıran minibüsçümüz fernando alonso gibi marifetlerini de sergilemeye başlayınca bir bir, hemşerum temel'in çift katlı otobüsün şoförsüz üst katında yaşadığı heyecanı damarlarımdaki asil kanda hissettim bir anda. motor üstüne beni layık gördüğü için mükremin abi’ye çok teşekkür edip önümüzdeki ilk sağda indim hemen minibüsten.
bu arada inerken aceleyle ayağına bastığım liseliden buradan bir kez daha özür diliyorum çok ama çok.
kastım yoktu. valla.
Fotoğraf: http://pleypley.deviantart.com/art/Living-in-a-minibus-75458109
1 Haziran 2008 Pazar
Sanat sanat içindir- AHMED CEMİL
az önce elmayı soymaya ve de dilimlemeye çalışırken bir gerçeğim daha çarpıldı suratımın tam orta yerine. ufak tefek tamirat işleri elimden gelir tamam ama kaba saba olanları sadece. incelik gerektiren işlerde elim yüzüme bulaşır hep. misal şu elmayı soyması ve dilimlemesi ne kadar basit görünür ve hatta öyledir di mi? benim için değil işte.
çocukluğum ve hali hazırımın kankaları hafız ve fiko kardeşlerle emsallerine göre yüksek rakımlı bahçemizde sadece yıkamak suretiyle hatta bazen yıkamayarak ve bolca foşurdatarak yemeyi öğrendik biz elmalarımızı. ta ki geçen akşam artık saati ve dakikası kestirilemeyen ana haber bültenlerinin birinde elma, armut ve mahmutları bir nevi kimyasallarla mumladıklarını öğrenene değin devam etti bu foşurdak durum. yıkamayla çıkmıyormuş bu illet kimyasal. hoş bugüne değin kimbilir hangi çernobilin mikrobiklerini, nezleli tavukları, ruh hastası danaları, suraltı kesimli sucukları iç etti bu bünye ama olsun tedbir alalım biz yine de. hem bir nevi değişiklik olur dedik aldık meyve bıçağını elimize lakin bırakın helezonik biçimde soymayı, bir ince bir kalın kestiğim elma bilinmeyen bir topografik görünüm kazandı.
ondan sonraki dilimleme işlemlerini ve estetik yoksunluğunu kimse sormasın, darılırım valla. hem güzellik yarışmasına katılmayacak ya!
öyle de böyle de mideye inmeyecek mi sonuçta canına yandığımın elması.
neyse yine de umudumuz ab' de! allah nasip eder de 2030 da girersek ab’ye soymak zorunda kalmayız belki elmaları.
nerden nereye sanat dedik anlattığımız şeye bak. başlığı görüp içeriği okumaya başlayan biri, üç bilemedin beşinci satırda çoktan tükürmüştür bu sanatın içine ya! neyse..
devam edelim biz.
hah mutfak bağlantılı beceriksizlikten açıldı ya söz. doksan artı da önümüze yuvarlanan beraberlik şansını kaçırmayalım şimdi.
geçen gün canım nasıl da menemen istiyor. açtım dolabı yumurta biber hazır lakin domates yok. hadi kalk şimdi marketten domates al, öyle de bir rehavet var ki üzerimde her zamanki gibi. tam kapatırken buzdolabını gözüme tat salça takıldı. neden olmasın. sonuçta domatesin birinci olmasa bile en nihayetinde ikinci kuşak akrabası. yaptım valla.
salçalı, sivri biberli menemen. çok da güzel oldu. bilmiyorum bu bir ilk midir yurdum mutfaklarında ama bizim mutfakta son olmayacağı kesin!
sanatsa al işte bu da bir sanat kardeşim!
çekmeyin diyorum size. biz sadece arkadaşız.
Fotoğraf: http://duhcoolies.deviantart.com/art/Newton-s-Apple-31376749
25 Mayıs 2008 Pazar
Miyopmetrop- AHMED CEMİL
üniversitenin mediko sosyal tesisi göz servisindeyim. niye gittim şimdi tam hatırlamıyorum.zira ilkokul üçten beri göz tembeliyim. gittiğime göre extrem bir durum oluşmuş belli.
ama muayene
nasıl unuturum
hayatımın önemli kırılmalarından birini yaşattı bana!
-gözlük kullanıyor musun?
-evet. ha hayır.
- karar ver evladım. kullanıyor musun kullanmıyor musun?
- şey. aslında var bir gözlüğüm.
- ee
- takmıyorum devamlı. tv izlerken yoğun ders çalışırken falan ara sıra işte.
- neydi problemin?
-miyopum ben. miyop. sol gözüm miyop benim.
-gözlüğün yanında mı?
-buyrun
biraz inceler, o alengirli aletinde ölçer biçer, bi gözlüğü atmadığı kalır kafama ve
o tarihi kelamını eder;
-üniversiteye gelmişsin. hala hastalığını bilmiyorsun. ne miyopu hipermetropsun sen.
-!? hı. ama.
-hi-per-met-rop senin hastalığın.
-e emin mis..şey. ama bana miy...
-kim söyledi
-ama öyle söyledi doktorlar. ilkokul üçten beri yanımda bu camlar. sol gözde tembellik var.
uzağı iyi seçemiyor. hem bize ilkokuldan beri öğretilen, miyop uzağı hipermetrop yakını iyi göremeze n'oldu?
-geç onları sen beni dinle. hipermetropsun.
o an dünya tepsi gibi göründü işte bana!
senelerdir miyop miyop dolaşmışım boş yere ortalıkta. aslında hipermişim de haberim yokmuş!
bu da böyle bir anımdı işte.
hani gök gürler ya aniden...!
Resim: http://scarycherie.deviantart.com/art/glasses-23302116
18 Mayıs 2008 Pazar
1 gün-AHMED CEMİL
arada sırada olurdu önceden. şimdilerde ara sıra dinlemiyor ne vakit aklına eserse o zaman uğruyor bana. öyle izin almak falanda yok. ansızın alakalı alakasız çat kapı dalıyor içeri.-ne oluyor ne yapıyorsun böyle paldır küldür girilir mi içeri dedim bir seferinde.
Kimbilir?
11 Mayıs 2008 Pazar
Biz üç kişiydik - AHMED CEMİL

Sene kaçtı tam hatırlamıyorum mevsimi hiç sormayın ama güneşli parlak bir gündü.
Apartman bahçemizin önüne bir kamyon dayanmış, birer ikişer eşyalar taşınıyordu. Mahalledeki her taşınma ayininde olduğu gibi başta ilgili apartman sakinleri olmak üzere büyük küçüklü her boydaki mahalleli önce bir müddet olayı seyretmeye sonra ucundan kıyısından tutarak eşya taşınmasına yardımcı oluyordu.
Bense eşyalardan çok kendi yaşıtım iki ferdin daha apartman hanesine dahliyle ilgileniyordum o vakitler. Nasıl bir elektrikse artık daha o an da çarptı bizi. Ve yüzük, kan, süt, ayran ne kadar kardeşlik varsa bir hafta içinde tüm prodesürleri tamamlayarak ayrılmaz bir üçlü oluvermiştik.
Evet üç kişiydik biz. Hafız, bir yaş büyük abisi Fiko ve ben.Ve çok iyi anlaşıyorduk üstelik. İnsan bir defa da olsa kavga etmez mi ya? Biz etmedik. Üçümüzün birden aşık olduğu kız yüzünden bile. (Hoş kıza tüm sınıfın erkekleri aşıktı ya. O da ayrı konu.) Beraber ağaçtan düştük, mahalle maçının ardından elbet kavgaya tutuştuk beraber karşı mahallenin veletleriyle. Sokaktaki fenni sünnetçiye beraber teslim olduk. Her ne kadar Fiko biraz uğraştırıp damlara tepelere çıksa da kaçınılmaz son O'nu da buldu. Etek de giydik haliyle!
Sonra ilkokula da beraber gittik. Orta 2 de biz Anadolu yakasına taşınana dek. Ayrılmaz üçlüydük. Yukarıdaki fotograf İstanbul’un yakaları arasında ev değiştirdiğimiz yani taşındığımız gün çekildi. Bir taşınma ile başlayan tanışıklığımız başka bir taşınma macerasıyla kopmadı elbet. Evet mesafe başta biraz sekteye uğrattı arkadaşlığımızı lakin daha da güçlenmesine engel olamadı. Kim komşusunu, arkadaşını 60 km öteye kadar geçiriyor şimdi.
Bir üst çaprazımızda otururlardı. Sadece biz değil ailelerimiz de çok iyi anlaşıyorlardı. Kısa sürede kaynaşıp çok yakın akrabalarımız gibi olmuşlardı. Evde kimseyi bulamasam direk Hafızlardaydım. Tam tersi onlar için geçerliydi. Kulakları çınlasın Müstesna Teyze çok canayakın, bir o kadar da tez canlıydı. Tek sevmediğim yanı ise oğullarını benle karşılaştırmasıydı. İneklik mertebesinde olmasa da çalışkan bir öğrenciydim. Bizimkiler ise biraz daha az çalışkan. "Bakın A. ne güzel çalışıyor derslerine. Notları da güzel. Sizin gibi tembel teneke değil" nutukları başlayınca bizim afacanlardan çok ben yerin dibine girer, ezilir büzülürdüm. Ama bu olumsuzluğa rağmen onlarda vakit geçirmeyi yine de çok severdim.
Misal hali vakti yerinde olan teyze çocuklarının getirdiği kitaplar sayesinde Texas, Tommiks'le ilk kez onlar da yine onlarla birlikte tanıştım. Onlar da ilk futbol maçına rahmetli babam sayesinde gittiler.
Sanırım sekseniki senesiydi. Ama sonucu ve o günü hiç unutmuyorum. (Bjk:6 Antalyaspor: 0) Hafız'la Fiko da unutmuyor. Fiko daha sonra amatör futbola başladı.
Ama Hafız ortamdaki kuru gürültüyü sevmeyerek bir daha futbol maçına gitmedi. Hayır kendini güzel sanatlara da adamadı. Tekvandoya yöneldi. Askerden sonra da pazarlamaya. Özel bir kuruluşta pazarlamacı şimdi. Aynı zamanda evli ve de çocuklu.
Fiko; Güneydoğuda zor bir askerlik yaptı. Sivile intibakı zor oldu. Tam kendine geldiğinde bir darbe de aşkından yedi. Neyse ki onu da atlattı. Bir kaç iş değiştirdikten sonra sağlık sektörünün en aranılan ama en "fırlama" teknisyeni olarak Şişli civarlarında cirit atıyor şimdi. Evli ama ingilizce bilmiyor.
A.; Babasının yoğun isteği ve desteğinin altında zaman zaman ezilse de okudu. Üniversiteyi bitirmeyi başardı. Adam olup olmadığı hala tartışma konusu. Kendisi ile mücadelesi devam ediyor, bunaldığında çocukluğuna, anılarına sığınıyor ve uzunca bir müddet orada kalmayı yeğliyor. O da ayvayı yemiş durumda! İngilizce bilmiyor. İspanyolca hiç bilmiyor. Ama İtalyanca öğrenmeyi çok istiyor.
Müstesna Teyze : Yolda karşılaşanların Fiko yahut Hafız'a ablan mı diye sordukları Müstesna Teyze de zamana yenik düştü, yaşlandı artık. Ama ilk günkü tezcanlılığı çocukları için çırpınışı hala taptaze. O bir anne. Eli öpülesi anne. Tıpkı benim canım annem gibi. Tıpkı tüm anneler gibi.
Evet böyle.
Neerdeen nereye. Hayır, ne münasebet canım! Ağlamıyorum tabi ki. Gözüme bir şey kaçtı sadece.
Ci vediamo.
4 Mayıs 2008 Pazar
Kediler nankör değilmiş - Ahmed Cemil

şimdi kedi dedim de aklıma geldi. bizim de bir kedimiz vardı vakti zamanında. kedi sahibi ortalama her türk ailesinin verdiği üç klasik isimden biriydi kedimizin adı. sarman.
büyük ihtimal sarı olduğundan verdik bu ismi.. ya da bana öyle geliyor geçmiş gün hatırlamıyorum şimdi..
ama allahı var çok uslu, çok edepli bi kediydi. haddini de bilirdi. şımarık değildi. önüne konanı yer. fazlasını istemez tok bi kediydi. gel deyince gelir git deyince giderdi. fotoları da vardı bir yerde ama şimdi nerde.
foto dedim ama o da benim gibi pek sevmezdi fotoğraf çektirmesini. biz ısrar etmedikçe girmezdi hiç resim karelerine. bi gün zorla çektim bunun resmini. çok ciyakladı ama nafile, “olm bir gün gideceksin bu diyardan hatıra kalır fena mı olur” dedim de zor ikna ettiydim.
öyle işte.
ve bir gün ansızın ortadan kayboldu sarman.
kaybolunca demişti ki yaşlı komşumuz; “evlat kediler için nankör derler ama değillerdir, öleceğini hissettikleri an terkederler yuvalarını.”
hisli hayvandı netekim.
…
tüm bunlar aklımdan geçerken ilginçtir ki bugün okuduğum bir haberde de şöyle yazıyor;
“Kedilerin halk arasında nankör hayvan diye nitelenmesi yanlış bir değerlendirmedir. Kediler nankör hayvan değildir. Köpekler 13 bin yıldır, kediler ise 3 bin yıldır insan hayatına ve ev yaşamına girdikleri için kedilerin 'tam evcil' olduğunu söyleyemeyiz. Kedinin doğasında olan bazı davranışlar gereği yaptığı tavırlar da nankörlük olarak görülemez." Kaynak : internethaber.com.
böyle.
27 Nisan 2008 Pazar
hola
selam, rehavet ben.
necdet rehavet. istanbul'luyum ama aslen irlanda'lıyım. büyük büyük büyük babam eski irlanda türklerinden. lise yıllarında bununla çok övündüğüm için arkadaşlar arasındaki lakabım irlandalı idi. yani mustafa denizli'nin milenyum yılında bursa'da sözünü ettiği içinizdeki irlandalı benim efenim. taklitlerinden sakınınız.
böyle çok konuşup boş yazdığıma bakmayın. kendi günlüğümde de yazdığım gibi özel biri değilim. sıradan bir hayat yaşayan sıradan bir adamım ben. sabah hep aynı saatte kalkan ve hep aynı yollardan hep aynı saatlerde trene seyirten, yedibuçuk dakika yol teptikten sonra treni ya son saniyede yakalayan ya da gelmesine çok az bir süre kala istasyonda olabilen, 40 dakikalık sabah yolculuğunu empeüçü elinde çantası belinde yarı uyuklayarak yarı camdan dışarıyı seyrederek geçiren, onikisaat çalışan sonra akşam olunca bu sefer kulağında müzik elinde kitabı trenin dışındaki dünya izlenimleri eşliğinde yine yeniden kırk dakikalık banliyö yolculuğu, ardından sabahkinin aksine daha rehavet bir yürüyüşle istasyondan eve onbir dakikada geliş. yemek, kısa günün kârı-zararı, haberler ve hava durumundan sonra uyku faslı ve sabah yeniden trene koşmaca. ayır edici sayılabilecek tek özelliğim irlandalı olmama rağmen ispanyol dil ve dilberlerine hasta la vista olmamdır. başka da bi numeromuz yoktur.
neyse efendim işte ben böyle kendi halimde kadıköy-pendik herkesi yendik yaparken aydan atlayan bir kedi..
-duuuur yolcu dedi bana.
-buyur bacım n'oldu ki
-duyduğumuza göre bir günlüğün varmış
-hee var nolcak ki
-yine duyumlarımıza göre pencap'da , dubai'de ve ay üssü alfa'da hayran kitleniz varmış
-olabilir bana kimse bişii demedi
-biz diyoruz işte
- tam olarak ne diyonuz? hem lafı uzatmasak yetişmem gereken bir tren var da
-biz bir kaç özgürlük savaşçısı gayet edebi bir webdergisi kuruyoruz ve seni de aramızda görmek istiyoruz
-nasıl bişi olacak bu
-güzel bişi
-bırrr birden bi serinlik hissettim sen de hissettin mi
-yani biz bir grup arkadaş içimizden geçenleri, yüreğimizden taşanları kırmadan dökmeden yazıya geçirebileceğimizi düşündük ve senin de aramızda olmanı istiyoruz
-derginin adı-adresi ne demiştin?
-adres gayetedebi.blogspot ama grubun adı serbest radikaller
- bu ne ya parti mi kuruyoruz böyle radikaller, yeşiller falan hem ben edebi yazamam ki
-şart değil
-ağzıma geleni söylerim amaan yazarım işte
-peki yaz
-hep küçük harflerle yazarım
-yazabilirsin
-tren yazarım hep. karşımda oturup burnunu karıştıran adamı da yazarım
-olur onu da yaz
-mainnyakk bir patronum var o'nu yazarım
-heey dostum... biz de sınırlama kısıtlama yok...insanlara, onların değerlerine, inançlarına, diline, dinine, ırkına
hakaret etmediğin sürece her şeyi ama her şeyi yazabilirsin
-peki tüm bu konuşmalarımızı da yazabilir miyim
-elbette.
dedi
ve yazdım ben de.
son tahlilde serbest radikaller'e (bu ne lan böyle tamil gerillaları der gibi töbe yarebbim) dahlimiz böyle olmuştur işte. aksini iddia eden hemzemindir, devedikenidir, big lebowski'dir.
evet böyle.
buenas noches.
r.
