Sıcak çay olmadan asla- KEREM OĞUZ
Yalnılık Senfonisi- LEVENT İNAM
Yaratılamayan yaratıcılık sorunu- MEHMET SAĞLAM
"Ağaç kesilmeyecek, bina kaydırlacak" TUĞBA
NOT: Yazıları okumak için üzerine tıklayınız.
RESİM: John William Waterhouse
İki iyi dostun, neye olduğu bilmeden, kahkahalarla gülmesine baktım...
Her şey iş yerindeki çay ocağının geçici süre kapanması ile başladı. Ocağın olduğu yeri toplantı salonu yaptılar ve çaycılar çok uzak bir yere taşındı. Çay söylüyoruz, gelene kadar soğuyor ve hiç bir tat alamıyoruz. Haliyle çay, "yokluğunda" hayatımızın aslında ne kadar önemli bir parçası olduğunu göstermiş oldu. Böyle olmayacaktı, olmadı da nitekim. 
Yaratıcılık merakla, yani engellenemeyen öğrenme isteği ile başlar. Sorularla, gözlemlerle ve sınama-yanılmalarla harekete geçer. Sonunda icatlara, yani bilim, teknoloji, sanat, felsefe gibi yepyeni varlıklara dönüşür.
Uzun yıllar önceydi.
On yaşını doldurmuş küçük kız, o yıl ortaokula başlamanın heyecanı içindeydi.
Uçsuz bucaksız bir alana kurulu olan, 6 yıl boyunca orta okul ve lise eğitimi göreceği okul hem tarihi binasıyla küçük kıza çok çekici geliyordu, hem de yeni bir çevreye girmekten ötürü çekingenlik yaşıyordu.
Beş yıl boyunca birlikte olduğu ilk okul öğretmeni ve arkadaşlarından ayrılıp, yeni bir hayata başlamanın tedirginliğini fazlasıyla hissettiği bir dönemdeydi.
Onun gibi ortaokul birinci sınıf öğrencileri, değişik dersler ve değişik öğretmenlerle yavaş yavaş tanışıyorlardı.
Öğretmenlerini sevmişti küçük kız.
Hele Türkçe öğretmeni, etkileyici ses tonu, yumuşak, naif ders anlatışı ve Türkçe’yi mükemmel kullanışı ile küçük kızın gönlünde taht kurmuştu.
Türkçe öğretmeninin değişik bir ders anlatış biçimi vardı.
Özellikle dilbilgisi derslerinde konuyu bir hafta önce öğrencilerine verir, ertesi hafta konuya hazır olan bir öğrenciyi derse kaldırır, önce ona dersi anlattırır sonra da kendisi devam ederdi. Öğrenciler de çok memnun olurdu bu durumdan.
Bir gün, yine ertesi haftanın ödevini verdi öğretmen öğrencilerine.
Konu, şimdi artık kullanılmayan “ inceltme işareti” idi.
Küçük kız, eve gidince dersine güzelce hazırlanmaya başladı.
Konuyu önce okudu, notlar aldı kendi kendine, sonra bir kaç kere annesine anlattı, ardından oyuncak bebeklerini karşısına alarak onlara da öğretmen edasıyla inceltme işaretini anlattı.
Ertesi hafta ders başladığında; öğretmen her zamanki gibi : “Konuyu kim anlatmak istiyor” diye sorduğunda, kız çekinerek parmağını kaldırdı.
Öğretmen arka sıralardan kalkan bu çekingen parmağı gördü ve kızı tahtaya çağırdı.
Küçük kızın kalbi yerinden fırlayacak gibiydi.
Heyecan içinde tahtaya geldi ve konuyu anlatmaya başladı, anlatırken örnekler de verdi;
“ kar, kâr – hala, hâla”.
Anlattıkça ve öğretmen dahil bütün sınıfın onu dinlediğini fark ettikçe heyecanı geçti.
Sunum bittikten sonra öğretmenine baktı.
Öğretmen yüzüne memnuniyet ifadesi yerleşmiş bir tebessüm içinde şunları söyledi:
“ Evet çocuklar, arkadaşınız bu konuyu o kadar güzel anlattı ki benim bir şey eklememe gerek kalmadı. Hepinizin önünde O’na teşekkür etmek istiyorum, arkadaşınıza kocaman bir aferin “ dedi. Kıza ismini ve okul numarasını sordu, kız da ismini ve okul numarasını söyledi... ”
O gün küçük kız için dönüm noktası olmuştu.
Kendine daha çok güvenmiş, o ürkek serçe çekingenliği azalmış, okuluna, yeni arkadaşlarına daha da alışmıştı artık.
* * * * *
Sevgili Öğretmenim;
Açık mektup nasıl yazılır bilmiyorum, tıpkı bu mektubun size ulaşıp ulaşmayacağını bilmediğim gibi.
30 yıl geçti aradan, ama bazı şeyler unutulmuyor öğretmenim.
Siz beni okuttuğunuz yüzlerce öğrenci arasından hatırlamıyor olabilirsiniz, şunu bilmenizi isterim ki; yıllar önce derse kaldırdığınız, anlatımını çok beğendiğiniz o çekingen küçük kız, sizi hep sevgi ve saygıyla anmaya devam ediyor.
Siz yıllar önce o gün, belki de farkında olmadan, o çok bilinen “ deniz yıldızı” hikayesindeki gibi okyanusa bir deniz yıldızı fırlattınız öğretmenim ve şimdi o deniz yıldızı da eğitim yolunda bir çok deniz yıldızını okyanusla buluşturmaya devam ediyor.
Dilbilgisi kurallarından kalksa da “ hâla ,, inceltme işaretlerini kullanıyor.
Sizin ve sizin şahsınızda eğitime gönül veren tüm öğretmenlerimizin öğretmenler günü kutlu olsun.
Saygı ve özlemle ellerinizden öperim sevgili öğretmenim.
“ 1978 - 1979 Öğretim Yılı
ÖZLEM ÖZAD
1- G 2449
KADIKÖY KIZ LİSESİ ”
RESİM: http://www.sosyalcim.org/images/ogrbas.jpg
Yalova'ya olan sevgi ve ilgisini ''Yalova benim kentim'' diyerek dile getiren Mustafa Kemal Atatürk, gittiği zamanlarda kaldığı ''Millet Köşkü''nü bir ziyaretinde, çınar ağacının dallarını kesmeye çalışan bir bahçıvan ile karşılaşır. Hemen yanına çağırarak bunun nedenini sorar. Görevli bahçıvanın ''Ağacın dalları uzamış binanın duvarlarına dayanmıştır''. Aldığı yanıtla tatmin olmayan büyük önder çevre konusunun gündemde olmadığı o yıllarda unutulmayacak bir emir verir.''AĞAÇ KESİLMEYECEK, BİNA KAYDIRILACAK.'
Sadece kendin için; kendi ruhunu beslemek adına… Tüm algıların açık yaşamalısın. Tadıyla, kokusuyla, dokusuyla, sesleriyle, hissederek. Kendin için en iyisini keşfetmeye çalıştığın bir yolculuğa çıkmışsın gibi düşün.
Bu hikayenin gerçek hayatla çok çok yakından ilgisi vardır. Çünkü bu hikaye gerçek hayattan hatta yanı başımdaki evlerden birinden alınmıştır. Bu hikaye Ahmet ve Leyla'nın hikayesidir...
Mustafa....
Öncelikle, “Aşk bir içgüdü mü, yoksa duygu mu?” sorusuna yanıt arayalım:Resim: http://www.sesamo.com/stickers/rec/romantic/romantic.jpg
O zaten unutulmaz televizyon dizisi Çemberimde Gül Oya ve unutulmaz filmlerinden Babam ve Oğlum ile yüreğimde çoktan yerini almış bir yönetmendi.
.jpg)
Kıvrılan bir dağ yolundan yaylalara ulaşmaya çalışıyoruz... Bu yaylalar taze sebzeleri ve meyveleriyle ünlü... Her şey doğal koşullarda, olması gerektiği gibi, yetişiyor... Özellikle salatalık ve domateslerden söz ediyorlar bize... "Mutlaka alın bir kaç kilo" diyorlar "Emin olun böylesini daha önce hiç yememişsinizdir." Durduğumuz bir yol kenarında kaynaktan akan sudan elimizi yüzümüzü yıkıyoruz. Bu sıcak temmuz gününde ağaçların, kuş seslerinin arasında aydınlık yüzlü bir kaç köylü adam bize gülümsüyor. Taze sebzeleri nerede bulabileceğimizi soruyoruz onlara, Memed diye birinden söz ediyorlar... En iyi sebzeler onunmuş... Mehmet diyorum beni düzeltiyorlar "Hayır Memed". Onu nerede bulacağımız soruyoruz, tarif ediyorlar, yola koyuluyoruz.
"Oğlum kapıya bak" dedi kadın. Çocuk da otomatiğe basmadan evvel apartman kapısında kim olduğunu görmek için diafona uzandı. Ekranda kapişonlu bir serseri "fuck you! fuck you" diye bağırıyor, ağzından salyalar akıtıyordu. Bir yandan da iki elinin orta parmaklarını kameraya doğru uzatıyordu. Çocuk bu olanlara bir anlam veremedi. Annesini çağırdı. Annesi gelip de ekrandaki serseriyi görünce biran panik oldu. Korumacı bir güdüyle çocuğuna sarıldı. Kocasına intikal ettirdi durumu;
Gülmek mi lazım ağlamak mı?
Başlığa baktınız ve "aydın" üzerine bir yazı diye düşündünüz belki. Ben de biraz şaşırtmak istedim zaten. Türkçe'deki "olan" önüne hem sıfat hem de isim alabiliyor, lastikli yapı bundan kaynaklanıyor burda! Bildiğiniz diller üzerinden deneyin, neler çıkacak bakalım... Ama konu bu sefer dilbilgisi değil, sadede geleyim: bu yazıda entelektüel'in daha az bilinen anlamı üzerinde duracağım: "zihinsel" Düşünmek, yukarıdaki anlamıyla çoğumuzun zannettiğinin aksine entelektüel olarak otomatik gerçekleşen bir faaliyet değil. Nasıl ki istersek görmeyebiliyor, duymayabiliyorsak, bilinçli olarak düşünmeyebiliyoruz. Descartes'ın "Düşünüyorum, öyleyse varım" sözü pelesenk olmuş dillere, ama bizim kültürde biri yanımızda azıcık düşünmeye çabalasın (!) "Ne o, Karadeniz'de gemilerin mi battı?" deyip potansiyel bir dert kokusu alındığı görülüyor.
Koca şehrin saklanmış bir semtine yerleşmiş lokantaya arabasını hızla sürdü , sağanak yağmurlu sabahın ıslaklığını iliklerinde hissederek. Yol mu onu götürüyordu bilemedi , dipteki düşünceleri öylesine yoğun , öylesine sisli idi zihninde. Yolun sağına yerleşmiş lokantanın , bu olsa gerek diyerek bahçesine giriverdi. Az sonra gülümseyen yüzlerle dolu arkadaşlarının yanındaydı, o da gülümsedi ve oturdu. Her vakit olduğu gibi geç kalmıştı yine yemeğin başlangıcına. Nerede ise 40 yıllık arkadaştılar , birbirlerini bilirlerdi az çok. Sohbete yakaladığı yerden katıldı o da. Söz döndü dolaştı Mevlana’ya geldi birden. İşte o an atladı lafın üzerinde . Beni de götür oraya dedi, kıdemli Mevlana ziyaretçisi arkadaşına! İstekli çoktu program yapıldı hemen, takvime işaret kondu. O hafifledi birden, düğüm düğüm boğazına gelmiş bir şeylerden kurtulur gibi oldu.
Çığlıkların en karası belki de özgür için atılan çığlıklardır.
Beş fanila, üç çift çorap... Dokuz katlı apartmanın yedinci katının balkonunda asılı olan çamaşırlar bunlar...İşyerinin penceresi önünde çayımı içerken tam karşımda bir duvar, sağ tarafımda ise bu dokuz katlı apartman var. Görüş alanımdaki en kayda değer yer sadece bu balkon...
Otobüste orta kapının önünde duran uzun boylu bir kız var. Yüzünü tam göremiyorum, böyle hem biraz profilde kalıyo hem de sürekli telefonundan mesaj yazdığı için başı eğik. Haklı tabi kız. Saat gece onbir olmuş ve bu topkapı-sarıgazi otobüsü hayli "erkek" bir otobüs. Kızcağız kafayı bir kaldırıp etrafına baksa tüm keriz erkekler "lan yoksa bana mı bakıyor" diye alınacak, panik olacak ve belki de sonunda kavga çıkacak. Eğiyor kafasını kız da, eğiyor ama yine de duruşu, formu, saçları ile çok hoş gözüküyor. Ben ise ısrarla yüzünü merak ediyorum. Çok merak ediyorum yüzü de güzel mi diye ama o kafasını telefondan hiç kaldırmıyor. İlerleyen duraklarda otobüse bir çok insan biniyor ve iniyor ve fakat ben mesajcı kızın yakınındaki yerimi şiddet ve katiyetle muhafaza ediyorum. 
“Bedenin ölmesi ruhun da ölmesi anlamına geliyor mu, ölüm, bir tür mutlak bitiş mi?” sorusuna yanıt arayalım...
Maddi olarak karanlıktan aydınlığa geçmekti Eyüp'ün amacı. Ucunda hapis de olsa, işlemediği bir suçu çekmek zorunda kalacak da olsa, tatlı ve sıcak geldi para. Tereddüt etmedi ailesinden yana, kendi kendine karar verdi,onlar için en iyisinin bu geçici ayrılığı yaşamak olduğuna.Bağrına taş basacaktı ve bitecekti sıkıntıları bir anda. Ne de olsa aile babasıydı, onları rahat ettirmek istiyordu ama bilemedi ailesinin dengesinin, o yokken cepte hazır durmadığını. Bilemedi, kendileri için yapılan fedakarlığı bilseler de sevgiyi hissetmeyince karısı ile çocuğunun ruhen un ufak olmaya ve her türlü zaafa açık olduklarını. Bilemedi.
August Brill eski bir kitap eleştirmenidir. Geçirdiği trafik kazasından sonra kızı ve torunu ile birlikte yaşamaktadır.
29 Ekim 2008..
© Blogger template Brooklyn by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
